Karel de Gucht, één van de dozijnen ministers hier in België, bezat samen met zijn vrouw voor tienduizenden euro’s aan Fortis-aandelen. Dat is hem van harte gegund, voor je ouwdag iets wegzetten is verdraaid verstandig. Dan komt die verrekte credietcrisis en de Fortis-bank knalt onderuit. Als regering weet je dat altijd iets eerder, want die hebben tenslotte inlichtingendiensten, telefoontaps en verborgen microfoontjes. Dus een paar uurtjes voordat Guy Leterme (u weet wel, die Vlaamse cowboy die maar niet vast in zijn zadel kan geraken) de jobstijding van Fortis meldt, verkopen Karel en zijn vrouw hun Fortis-fortuin.
Natuurlijk weet Karel van niets. Hoezo voorkennis? Wat een onzin. Enfin, een dag gesteggel en veel geleuter in de kranten en then, suddenly, wordt er iemand klaarwakker en weet de oplossing. Niet Karel heeft dat Fortis-gedoe verkocht, dat was zijn zwager, sorry, schoonbroer. Kijk, dat is weer zo’n briljant Belgisch staaltje slimheid. Mijn dag is weer goed. Prachtig toneelstukje. Tuurlijk, beste Karel, je schoonbroer. Logisch, dat was het. Alleen moest er nèt iets te lang over worden nagedacht misschien?
