Het is wel duidelijk dat ik meerdere blogs heb, maar Sluymer BHV eindigt ergens in de achterhoede. Maak ik dan nooit iets mee? Oh ja, hoor. In februari dit jaar zijn we van Kaprijke naar Middelkerke verhuisd. In Kaprijke hadden we een leuk vrijstaand huis. Hier noemen ze dat open bebouwing. Het werd wat te klein en we wilden ook weg omdat een nieuw begin na Gerda’s kanker ons een goed idee leek. De kust leek ons wel wat. Een mooi klusje voor mijn wederhelft die alles vindt wat zij zoekt. Eigenlijk is ze een soort gouden gids.
In Middelkerke vonden we wat we zochten. Een lekker ruime woning midden in de landerijen met een fijne werkruimte voor Gerda et moi. De tuin was onderweg, vertelde de verhuurder en de knop van de voordeur ook. Voordeurknoppen waren al wel uitgevonden in België, maar om wat voor reden dat ook heb ik vijf maanden de deur dicht moeten gooien omdat die verdraaide knop er nog niet op zat. De tuin is nog steeds onderweg, ook al giert er tot op dit moment regelmatig een tractor door de tuin. Plezier zullen we er niet van hebben, want we gaan weg. Middelkerke was niet zo slim gekozen. Niet omdat sommige dingen die moesten gebeuren in Vlaams tempo gingen, maar gewoon omdat Nederland te ver was. Heb ik dan nog iets met Nederland? Nou, nee hoor.
Nederland vind ik ronduit een kutland. Mijn kinderen wonen er, maar dat is geen reden om er te blijven wonen. Het zou hoogstens de enige reden kunnen zijn, want ik zie ze weinig. Mijn dochter Larissa is hier de meest trouwe bezoeker. Ze komt minstens elke week via de webcam binnen met kleinzoon Lasse op haar schoot. En verdomd, het knulletje herkent zijn opa. Hij lacht en zwaait. Anderhalf en behoorlijk slim. Maar goed, Nederland. Het wordt daar zo langzamerhand een politiestaat. In België verzuurt de boel ook wel, maar het gaat langzamer en qua politiek is het hier natuurlijk een absoluut staatscircus.
Laat ik er niet omheen draaien, in België lopen ze prettig achter. In grote steden is er ook een toenemende moslimcultuur en ze doen hier net zo schijnheilig als in Nederland, maar om welke reden dan ook staat het verder van mij af. Belgen zijn niet zo fanatiek en dat geeft lucht. Voeg daarbij dat wonen in België gewoon veel goedkoper is dan in Nederland en het plaatje is rond. Ik ben blij uit Nederland vertrokken en wat mij betreft kom ik er alleen nog op bezoek. Cremeren kunnen ze hier tenslotte ook.
Wat maak ik mee? Ons huis in Kaprijke was iets te klein geworden, Gerda kreeg een maand na onze trouwdag kanker en dus vonden we het tijd voor een nieuw begin: een nieuw huis. Zoek jij dus maar, zei ik tegen mijn persoonlijke gouden gids. Uiteraard vond ze wat wij zochten en in februari 2008 verhuisden wij naar Middelkerke, om de hoek bij Oostende om precies te zijn, deelgemeente Leffinge. Een splinternieuw huis, open bebouwing met een enorm stuk grond, zo kaal als de maan. Daar komt de tuin, zei de verhuurder en naar goed (West)Vlaams gebruik is die tuin er dus nog niet…
We richtten de zooi in, inclusief logeerkamer. Daar is inmiddels één keer gebruik van gemaakt door mijn webcamdochter en verder denken de meeste mensen dat we op Mars wonen. Ze komen gewoon niet. Gerda’s dochter Saskia liet dat het meest duidelijk weten, maar eigenlijk was niemand er blij mee. Eén uitzondering: mijn zus Brenda. Die stapt fluitend in haar SUV en scheurt naar ons toe alsof Amsterdam hier om de hoek ligt. Toch meldde zelfs zij dat het handiger was dat we dichterbij zouden komen wonen nadat wij na acht maanden hadden besloten om wéér te gaan verhuizen. We waren nog niet eens klaar met Leffinge!!! Twee keer verhuizen in één jaar. Of ik wel eens iets meemaak?
Over ons nieuwe stulpje met een prachtig aangelegde tuin vertel ik binnenkort wel wat meer. We gaan naar de Kempen, provincie Antwerpen. Minder dan een half uur van Wijnegem, waar we graag shoppen in een gigantisch overdekt winkelcentrum. Redelijk handig gelegen voor alle kinderen. Ik zal ze wat vaker kunnen voelen, want dat lukt zelfs niet met de allerbeste webcam.
