Arcelormittal ook de klos

Of in elk geval de bijna 1000 mensen die hun job kwijtraken. Hier in België zijn ze tamelijk nuchter, maar de crisis lijkt hier nu ook toe te slaan. Elke dag zijn er berichten en vooral de ontslagen zijn beangstigend. Dat bedrijven profiteren van de (vermeende) crisis, staat voor mij als een paal boven water, maar waar rook is, is vuur.

 

Tom Boonen slikt, snuift en spuit…

En dat mag-ie van mij. Geen probleem. Ik vind hem prachtig fietsen, ook al heb ik de ballen verstand van wielrennen. Als ik een finish zie en Boonen trapt zich de benen uit z’n kont, dan gaat mijn bloed sneller stromen.

Waarom maken ze nu zo’n probleem van dit Belgische Monument? Het zijn toch de benen van Tom die over de finish fladderen? Wat maakt het uit wat er in zijn bloed zit? Doping is alleen maar gedoe van bemoeizieke idioten die zelf nog geen dertig meter zonder auto afleggen.

Tom is mijn held. Leef Tom!! En als jij vindt dat daar een pilletje aan te pas moet komen of een snuif coke, doe dat dan. Laat die zedenmeesters hun hoofd houden. Je koerst mooier dan God ooit zou kunnen fietsen. Laat rechters maar kletsen. Ze hebben hoogstens net zulke blanke billen als jij omdat ze alleen met hun neus in de boeken zitten. Wat er ook gebeurt, beste Tom, jij bent het allerleukste dat de wielersport ooit heeft voorgebracht. Dank je wel !!

 

De schoonbroer van Karel de Gucht

Karel de Gucht, één van de dozijnen ministers hier in België, bezat samen met zijn vrouw voor tienduizenden euro’s aan Fortis-aandelen. Dat is hem van harte gegund, voor je ouwdag iets wegzetten is verdraaid verstandig. Dan komt die verrekte credietcrisis en de Fortis-bank knalt onderuit. Als regering weet je dat altijd iets eerder, want die hebben tenslotte inlichtingendiensten, telefoontaps en verborgen microfoontjes. Dus een paar uurtjes voordat Guy Leterme (u weet wel, die Vlaamse cowboy die maar niet vast in zijn zadel kan geraken) de jobstijding van Fortis meldt, verkopen Karel en zijn vrouw hun Fortis-fortuin.

Natuurlijk weet Karel van niets. Hoezo voorkennis? Wat een onzin. Enfin, een dag gesteggel en veel geleuter in de kranten en then, suddenly, wordt er iemand klaarwakker en weet de oplossing. Niet Karel heeft dat Fortis-gedoe verkocht, dat was zijn zwager, sorry, schoonbroer. Kijk, dat is weer zo’n briljant Belgisch staaltje slimheid. Mijn dag is weer goed. Prachtig toneelstukje. Tuurlijk, beste Karel, je schoonbroer. Logisch, dat was het. Alleen moest er nèt iets te lang over worden nagedacht misschien?

 

Record bejaarden verkrachten voor Belg

Een 35-jarige Brusselse imbeciel heeft een bejaarde verkracht. Op zich al voldoende om deze gek in één van de kelders van Dutroux in te metselen, maar de gek heeft ook nog eens een record gebroken. Wie zijn driften niet kan bedwingen, wil zich nog wel eens aan een oude doos van in de tachtig vergrijpen, maar deze Belg kan de Guinness in. Het slachtoffer was 99 jaar. U leest het goed: 99!!! Psychologie is één van mijn hobbies, maar hier kom ik even niet uit.

 

KBC verslikt zich

Gisteren donderde ook de KBC zo’n dertig procent naar beneden. De KBC is voor Belgen zo ongeveer het boegbeeld der banken. Dat kan dus niet stuk en dat vindt de KBC dus ook. Hebben zij dus hulp van de staat nodig? Nee hoor, zo orakelde een KBC-kopstuk en met die opmerking sneed hij zich dus volledig in de Vlaamse vingers. Want, zo redeneren de Belgen, waarom moet Fortis worden gered en zegt de KBC dat ze het zonder miljoenen euro’s van de overheid wel redden? Kortom, dat snappen ze niet en dus hebben ze geen vertrouwen meer in die duistere KBC die ongeveer zeventig kantoren heeft in Rusland. Dat alleen al…

Hier komt iets heel bijzonders naar boven borrelen. Je kunt beter zeggen dat het misschien wel eens heel lastig zou kunnen worden en dat je rekent op de steun van de overheid en de klant, dan dat je meldt dat je het wel redt. Weg vertrouwen in de bank, beurs dertig procent in de min. Een Belg leeft graag mee, probeert altijd begrip te hebben en is niet te beroerd om te helpen. Aan arrogantie hebben ze de pest. Wie in een vette Mercedes rijdt, hoort alleen maar complimenten. Een Nederlander kerft er uit afgunst een kras in.

De KBC wordt kennelijk een beetje te internationaal. Ze willen zich te mooi verkopen. Voor de Belg hoeft dat niet. Geen kapsones, doe maar gewoon. Misschien hou ik daarom wel zo van dit land.

 

Maak ik dan nooit iets mee?

Het is wel duidelijk dat ik meerdere blogs heb, maar Sluymer BHV eindigt ergens in de achterhoede. Maak ik dan nooit iets mee? Oh ja, hoor. In februari dit jaar zijn we van Kaprijke naar Middelkerke verhuisd. In Kaprijke hadden we een leuk vrijstaand huis. Hier noemen ze dat open bebouwing. Het werd wat te klein en we wilden ook weg omdat een nieuw begin na Gerda’s kanker ons een goed idee leek. De kust leek ons wel wat. Een mooi klusje voor mijn wederhelft die alles vindt wat zij zoekt. Eigenlijk is ze een soort gouden gids.

In Middelkerke vonden we wat we zochten. Een lekker ruime woning midden in de landerijen met een fijne werkruimte voor Gerda et moi. De tuin was onderweg, vertelde de verhuurder en de knop van de voordeur ook. Voordeurknoppen waren al wel uitgevonden in België, maar om wat voor reden dat ook heb ik vijf maanden de deur dicht moeten gooien omdat die verdraaide knop er nog niet op zat. De tuin is nog steeds onderweg, ook al giert er tot op dit moment regelmatig een tractor door de tuin. Plezier zullen we er niet van hebben, want we gaan weg. Middelkerke was niet zo slim gekozen. Niet omdat sommige dingen die moesten gebeuren in Vlaams tempo gingen, maar gewoon omdat Nederland te ver was. Heb ik dan nog iets met Nederland? Nou, nee hoor.

Nederland vind ik ronduit een kutland. Mijn kinderen wonen er, maar dat is geen reden om er te blijven wonen. Het zou hoogstens de enige reden kunnen zijn, want ik zie ze weinig. Mijn dochter Larissa is hier de meest trouwe bezoeker. Ze komt minstens elke week via de webcam binnen met kleinzoon Lasse op haar schoot. En verdomd, het knulletje herkent zijn opa. Hij lacht en zwaait. Anderhalf en behoorlijk slim. Maar goed, Nederland. Het wordt daar zo langzamerhand een politiestaat. In België verzuurt de boel ook wel, maar het gaat langzamer en qua politiek is het hier natuurlijk een absoluut staatscircus.

Laat ik er niet omheen draaien, in België lopen ze prettig achter. In grote steden is er ook een toenemende moslimcultuur en ze doen hier net zo schijnheilig als in Nederland, maar om welke reden dan ook staat het verder van mij af. Belgen zijn niet zo fanatiek en dat geeft lucht. Voeg daarbij dat wonen in België gewoon veel goedkoper is dan in Nederland en het plaatje is rond. Ik ben blij uit Nederland vertrokken en wat mij betreft kom ik er alleen nog op bezoek. Cremeren kunnen ze hier tenslotte ook.

Wat maak ik mee? Ons huis in Kaprijke was iets te klein geworden, Gerda kreeg een maand na onze trouwdag kanker en dus vonden we het tijd voor een nieuw begin: een nieuw huis. Zoek jij dus maar, zei ik tegen mijn persoonlijke gouden gids. Uiteraard vond ze wat wij zochten en in februari 2008 verhuisden wij naar Middelkerke, om de hoek bij Oostende om precies te zijn, deelgemeente Leffinge. Een splinternieuw huis, open bebouwing met een enorm stuk grond, zo kaal als de maan. Daar komt de tuin, zei de verhuurder en naar goed (West)Vlaams gebruik is die tuin er dus nog niet…

We richtten de zooi in, inclusief logeerkamer. Daar is inmiddels één keer gebruik van gemaakt door mijn webcamdochter en verder denken de meeste mensen dat we op Mars wonen. Ze komen gewoon niet. Gerda’s dochter Saskia liet dat het meest duidelijk weten, maar eigenlijk was niemand er blij mee. Eén uitzondering: mijn zus Brenda. Die stapt fluitend in haar SUV en scheurt naar ons toe alsof Amsterdam hier om de hoek ligt. Toch meldde zelfs zij dat het handiger was dat we dichterbij zouden komen wonen nadat wij na acht maanden hadden besloten om wéér te gaan verhuizen. We waren nog niet eens klaar met Leffinge!!! Twee keer verhuizen in één jaar. Of ik wel eens iets meemaak?

Over ons nieuwe stulpje met een prachtig aangelegde tuin vertel ik binnenkort wel wat meer. We gaan naar de Kempen, provincie Antwerpen. Minder dan een half uur van Wijnegem, waar we graag shoppen in een gigantisch overdekt winkelcentrum. Redelijk handig gelegen voor alle kinderen. Ik zal ze wat vaker kunnen voelen, want dat lukt zelfs niet met de allerbeste webcam.

 

Nee, nee, geen BHV

Geen BHV, doe mij een lol. Ik begrijp inmiddels waar het allemaal over gaat en het gaat nergens over. Ik zal het wel een keertje uitleggen, omdat zelfs behoorlijk wat Belgen er geen bal van begrijpen. Ik begin er wel eens over omdat ik graag wat opsteek van een slimme Belg. Maar helaas, niet alle Belgen zijn slim. Er zijn zelfs Belgen die oliedom zijn. Want hoe achterlijk ben je als je een week lang gelooft dat je moeder slaapt, terwijl die gewoon hartstikke dood in een stoel is neergezakt en bovendien liederlijk is gaan stinken? Na een week, ja echt, een week, kwamen de buren poolshoogte nemen omdat de stank niet meer te harden was. Het zal ongetwijfeld in andere landen ook wel voorkomen, maar voor mij is dit een typisch Belgisch bericht. Het gebeurde in Tongeren of all places.

 

Goedendag, Vlaanderen ligt plat op 11 juli

Belgen hebben zo hun tradities en de gemiddelde Nederlander kan daar helemaal niet tegen. Diezelfde doorsnee Nederlander voelt zich namelijk vaak beter dan een Belg . Ik begrijp daar niets van. Laatst hoorde ik zo’n noorderling zeuren over het Groot Verlof en alle vrije dagen. Hij was vertegenwoordiger en kon gedurende de zomermaanden nauwelijks bij zijn klanten terecht. Dat is natuurlijk volkomen onzin, maar bepaalde vooroordelen sla je er toch niet uit.

Elf juli is ook zo’n dag dat heel Vlaanderen op z’n gat ligt. Daar zal dus wel een goede reden voor zijn, denk je dan. Nou, die is er helemaal niet. Geloof het of niet, maar 11 juli is pas een vrije dag sinds 1973, maar het waarom gaat terug tot 11 juli 1302: de Guldensporenslag. Vlaanderen was een soort provincie van Frankrijk, maar deed vooral zaken met Engeland. Frankrijk was vanaf 1294 aan het bakkeleien met Engeland en toen uiteindelijk Vlaanderen de kant van Engeland koos, trokken de Franse legers Vlaanderen binnen om even te melden wie er eigenlijk de baas was.

Uiteindelijk bakten de Fransen en Vlamingen weer zoete broodjes, maar in Brugge bleef het onrustig. Daar vonden ze de belastingen te hoog worden. Een opstand werd bloedig beëindigd door de patriciërs, de rijke Vlamingen die naar de Franse pijpen dansten.  Tijdens de Brugse Metten (Goede Vrijdag 18 mei 1302) werd iedereen die zijn stem had laten horen tegen het Franse regime afgeslacht. Maar het verzet werd niet gebroken. Het Franse leger trok in juni 1302 naar Vlaanderen om alles onder controle te krijgen. Het Brugse bolwerk moest worden verpletterd en vervelend was vooral dat Gent de kant van de Fransen koos.

Het mocht niet baten, want de wedstrijd Frankrijk-Vlaanderen eindigde in een volledige overwinning voor de Vlamingen. En dat kwam allemaal door de goedendag, een simpel en doeltreffend wapen. Bovendien voelden de Vlamingen zich veel slimmer dan alles wat Frans was of aan de Franse kant vocht. Met de goedendag als perfect wapen konden de Vlamingen de Fransen in elk geval de baas. Het boomstammetje met stalen punt doorboorde vijandige ruiters en brachten paarden tot stilstand. Goedendag had in elk geval een bijzondere betekenis.

Vlamingen zien de 11e juli nog altijd als het begin van de taalstrijd. Dat is feitelijke onzin, want het Graafschap Namen (en dat ligt ècht in Wallonië) streed aan de Vlaamse kant. Maar de geschiedenis wordt soms een beetje anders uitgelegd. In Vlaams Belang, zeg maar.

 

Zeg SOLDEN en de Belg wordt gek

Op 1 juli beginnen de SOLDEN, de uitverkoop dus en het duurt de hele maand. In januari is dat ook al het geval. Twee maanden solden en alleen al dat woord drijft een Belg tot absolute gekte. De spanning wordt ook opgevoerd. Eerst 30 procent korting, dan 50 en op het hoogtepunt zelfs 70 procent. Maar dat is niet het leukste van deze uitverkoop. Het leukste is dat het bij de wet is geregeld. Sterker nog: als je als winkel de spullen waar je van af wilt buiten de solden-periode met korting aanbiedt, krijg je een boete. Inderdaad, het gaat nèrgens over, maar je moet ambtenaren toch van de straat zien te houden. In dit geval gaan ze juist de straat op om winkels te controleren die in overtreding zijn.

Nu is het in België een nationale sport om dingen te doen die niet mogen en dus wringen de winkels zich in alle bochten om toch op slinkse wijze de uitverkoopspullen eerder aan de man te brengen dat vanaf de toegestane datum. De winkelketen Inno (kleding) bedacht een ludieke variant door mensen al dagen van tevoren uit te nodigen om te komen shoppen tegen solden-prijzen. En, let op, dat kon alleen als je met een creditcard zou betalen en die betaling zou pas worden verzilverd op – u raadt het al – de eerste dag van de solden. Dat leverde een serie ontplofde ambtenaren op, waarop de wetsdienaars melden dat dit niet meer geaccepteerd zou worden op straffe van een boete van 5000 euro per transactie.

Het natuurlijk volkomen zot dat de overheid zich met de prijzen van producten bemoeit. Maar ja, dat heet in België traditie en dat wordt dus niet zo maar één, twee, drie afgeschaft. Als de solden start, zijn er steevast aanbiedingen waardoor mensen voor winkels gaan liggen om vooral maar de eerste te zijn. Slimme vrouwen gaan voor de solden naar de winkels en gaan alvast passen, zodat ze als de solden is losgebarsten direct de juiste maat kunnen grijpen. Er zijn er die een hele route berekenen en precies weten wat ze willen. Solden is topsport.

Als in de laatste week de hoogste kortingen worden geboden, is de gemiddelde winkel al grotendeels leeggeplunderd. Wachten tot de laatste week betekent risico nemen en niet iedereen durft dat. Als er in elk geval maar een flinke korting op de oorspronkelijke aankoopprijs wordt gegeven. En dat is regelmatig zo, want anders zou zelfs een Belg zich niet solden in, solden uit, laten foppen. En de overheid? Ik verdenk ze ervan dat ze de solden extra spannend wil maken.

 

Het weer in België

Het weer kan in België nogal verschillen. Dat ligt niet aan de hoeveelheid regen, de bewolking of het aantal uren zon, dat ligt aan de weerman. Zo is de Frank van VRT een serieuze weervoorspeller en de Frank van VTM een pratend pak die je op voorhand niet gelooft. VTM is als sensatiezender graag bereid om het weer als het even kan aan te passen aan de wensen van de kijker. De tijden van Armand Pien en Bob de Richter zijn historie, maar toen werd het weer nog geloofwaardig gepresenteerd en ik vermoed dat ze het zelfs vaker bij het rechte eind hadden dan tegenwoordig. Een echte opvolger voor Pien is er nooit gekomen.

Frank Deboosere is zo’n olijke jongen die je op voorhand vergeeft als hij het mis heeft. De krullenbol heeft iets aandoenlijks, zoiets als de ideale schoonzoon. Die rol probeert David Dehenauw ook te spelen, maar daar kan hij wel mee stoppen. Deze man is zo narcistisch dat de zon zelfs voor hem op de vlucht slaat. VTM moet het vooral hebben van Jill Peeters. Ook al vertelt ze volgens VTM-protocol in enkele minuten drie keer hetzelfde, ze verontschuldigt zich voor elke misstap die het weer doet. De stelligheid waarmee ze haar verhalen vertelt, zijn vertederend. Terugkomen op de fouten van de vorige dag is haar vreemd, want daar hebben weermannen en vrouwen sowieso een hekel aan.

Er zit dus niet alleen verschil in de weermannen en weervrouwen onderling, maar ook is er verschil tussen de commerciële en publieke omroep. Deze laatste is beslist serieuzer, maar dat wil bij het weer helaas nog niet zeggen dat ze dan ook vaker gelijk hebben. Geloofwaardiger is de publieke omroep wel, want als je de weerpraatjes van VTM kritisch analyseert, wordt er in één uitzending niet alleen drie tot vier keer exact hetzelfde gezegd, maar zeggen ze maar al te vaak helemaal niets. Da’s natuurlijk wel de slimste manier om er nooit naast te zitten…

P.S.

Voor de liefhebbers van een chaotische website heeft Frank Deboosere er een potje van gemaakt. klik